Gæludýrablús

Hér í húsi 1227 við Osler götu í Svakatúni (þýðing Siggu Skutlu á bæjarheitinu Saskatoon), búa auk húsfreyju og leigjanda einn köttur og tveir fiskar. Báðar tegundir hafa alist upp í góðu yfirlæti húsfreyjunnar sem eins og sönnum gæludýraeiganda sæmir lætur allt eftir þeim. Nú gerðist það á haustdögum, skömmu eftir komu leigjandans, að húsfreyjan þurfti að bregða sér af bæ í þrjá daga. Var því leigjandanum falið að annast gæludýrin á meðan. Húsfreyjan ritaði samviskusamlega niður á blað leiðbeiningar þar sem fram komu allar upplýsingar um nauðsynlega þætti fæðu og uppihalds dýranna. Við fyrstu sýn leit þetta alls ekki illa út, það er svo sem ekkert stórmál að gefa ketti að éta tvisvar á dag og fiskum einu sinni á dag. Eða hvað?

Á föstudagsmorgun, stundvíslega kl. 6.15 mætti kisi litli mjálmandi inn í herbergi leigjandans og krafðist matargjafar. Leigjandinn var ekki alveg á því að láta undan svona fljótt og tókst að banda kisa frá sér í um klukkustund. En þá var auðvitað kettinum nóg boðið, stökk upp í rúm og lallaði sér bara yfir brjóstkassa leigjandans með þeim afleiðingum að stærra dýrið klöngraðist fram úr, grút morgunfúlt, og skellti matnum í kattarskálarnar. Kisi var auðvitað ekki lengi að svolgra þessu í sig, svona ca. 2 og hálfa mínútu eða svo. Á meðan drattaðist leigjandinn niður í þvottahús þar sem kattarklósettið var að finna og hreinsaði dallinn. Síðan var komið að fiskunum. Og þá fyrst byrjaði ballið. Um er að ræða tvo fiska, einn gullfisk og eina ryksugu svokallaða - báðir fiskarnir eru nokkuð stórir. Þeim er gefið eitt stykki fiskafæði, ekki í duftformi eins og flestir þekkja, heldur er þetta pínulítið stykki á stærð við lakkrískurl. Leigjandinn þurfti sem sagt að taka upp töng, klemma eitt stykki fast með tönginni, gefa gullfiskinum fyrst, og svo taka annað stykki og gefa ryksugunni á botninum. Þá skipti miklu að láta ekki gráðugan gullfiskinn stela fæðunni frá hinum. Ó boj! Þetta var nú meiri eltingaleikurinn! Að lokum tókst þetta, þó með þeim afleiðingum að þeim gula tókst að ræna einum extra bita áður en ryksugan fékk sitt. Leigjandinn var með hjartað í buxunum allan daginn af áhyggjum yfir að guli litli hefði fengið of mikið og flyti dauður á yfirborði fiskabúrsins við lok dags! En sem betur fer gerðist það ekki.

Næsta dag byrjaði sama ballið. Laugardagsmorgunn kl. 6.15, leigjandinn vakinn við mjálmið sem hætti ekki fyrr en kl. 8 - svo lengi þrjóskaðist leigjandinn við. Kisi fékk sitt og mun betur gekk að gefa fiskunum. Sama saga á sunnudagsmorgni en þá varð leigjandanum á að leyfa kisa að lepja svolitla mjólk eftir matinn sinn, afgangsmjólk úr morgunkornaskálinni - það endaði með uppköstum á stofugólfið. Þrif og læti í kjölfarið. 

Sem þessi umtalaði leigjandi þá verð ég að segja að þessi reynsla var lærdómsrík. Hún kenndi mér það sama og ég læri í hverri ferð með fermingarbörn í Vatnaskóg: Það er erfitt að bera ábyrgð á eigum annarra, þá sérstaklega lifandi viðfangsefnum. En eitt er víst: Ég er guðs lifandi fegin að þurfa ekki að vakna við mjálmið í kisa kl. 6.15 í fyrramálið - fæ vonandi að sofa aðeins lengur en það. Og annað: Við kisi erum orðnir alveg ágætis vinir þrátt fyrir morgunmjálmið :)