Sköpunargleði í sólskini

Nú er heitt í Svakatúni. 25 stiga hiti um helgina, 22 stiga hiti í dag (mánudag) og ekki undir 17 gráðum yfir daginn alla vikuna fram á sunnudag, samkvæmt spánni! Jæja, það fór aldrei svo að ég fékk ekki smjörþef af Kanadísku sumri. Greyin litlu áttu reyndar skilið að fá sól að hausti því hér rigndi víst stanslaust í sumar. Íslendingurinn nýtur þess líka, en 25 gráður er í það mesta fyrir mig, 15-20 er fínt!

Fór sem sagt út í garð að læra í sólskini gærdagsins. Þurfti nefnilega að semja tvær prédikanir til flutnings nú í vikunni. Tókst að sletta þeim fram úr erminni en engum sögum fer af árangri strax, það kemur í ljós á þriðjudag og fimmtudag. Uppgötvaði mér til sárra vonbrigða að það sem helst hamlar mér við gerð prédikunar á ensku er orðaforði. Ég hef ágætis samræðu orðaforða en lítinn fræðilegan orðaforða. Kannski er það bara í lagi, þá verð ég að minnsta kosti ekki háfleyg í flutningi! En hefði þó samt vilja vera aðeins "fullorðinslegri", ekki bara uppfull af táningafrösum sem áunnist hafa af of miklu sjónvarps- og kvikmyndaáhorfi!

En það þýðir víst ekkert að tauta yfir því - þetta kemur vonandi allt með reynslunni. Annars fæ ég hér mikla reynslu af helgihaldi. Á hverjum degi í skólanum er helgistund í kapellunni, með altarisgöngu tvisvar í viku. Og ég fæ að prófa nú í vetur öll hlutverkin sem í boði eru í einni messu! Haldiði að það sé nú! Eftir fjóra mánuði verð ég útskrifuð í kanadísk-lútherskum helgisiðum messunnar og get sótt um hvaða starf sem er hérna. Ætli það sé framtíðin? Hehe.

Brostnar vonir mótorhjólakonu

Áður en ég kom til Kanada hafði ég hugsað mér að leigja mér mótorhjól einhverja daga og krúsa aðeins um svæðið hér í kring. Með fullri virðingu fyrir fjölskyldu og vinum þá sakna ég eiginlega mest mótorhjólsins míns rauða frá Íslandi! Á góðviðrisdögum krúsa mótorhjólakapparnir hér í Saskatoon (ég hef enn ekki séð konu á hjóli!), í gallabuxunum sínum og strigaskónum, leðurjökkunum og með opnu hjálmana. Ég tek út fyrir það að heyra og sjá þá fara framhjá, mig langar svo að fara að hjóla! Kannski er þetta líka tengt því að ég keyri yfir höfuð ekkert hér í bæ, og það þýðir að ferðir mínar eru mjög takmarkaðar. Ég get ekki farið í langar skoðunarferðir eða þess háttar og það skerðir til muna ferðafrelsið - samt hefur það nú alveg komið fyrir að ég hjóla yfir 10 km á dag en það er bara á reiðhjóli, og að sjálfsögðu innanbæjar :)

Í vikunni kíkti ég einu sinni sem oftar á veðurspána fyrir Sasakatoon og viti menn! Spáin fyrir helgina er hreint út sagt frábær! Um 20 stiga hiti, bongó haustveður! Ég hugsaði mér gott til glóðarinnar og ákvað að hafa upp á mótorhjólaleigum í nágrenninu. Vikan var nokkuð strembin svo ég kom mér ekki að því fyrr en í dag, föstudag. Þá hringdi ég í Harley-Davidson mótorhjólabúð í miðbænum og spurði hvort þeir leigðu nokkuð út mótorhjól hér á staðnum. Nathan nokkur varð fyrir svörum og hann svaraði rólega: - Nei, þú verður að fara til Alberta til að fá leigt hjól. - Ég hugsaði: Ha??? Næsta fylki??? Svo ég spurði ofur varlega: - Áttu við að það séu engar mótorhjólaleigur hér í Saskatoon? - Og þá kom dómsdagssvarið: - Nei, ekki í öllu Saskatchewan fylki. Reglugerðir í fylkinu banna það. Þú verður að fara til Alberta. -

Mér varð allri lokið! Engar mótorhjólaleigur nálægt, ekki einu sinni hægt að leigja sér Scooter skellinöðru! Ég fór aftur á netið og sá að ef maður leitar að leigu þá koma nokkrar upp en það er víst eitthvað bull - fann þá þessa síðu: http://www.ridetheworld.com/canadamotorcyclerentalandtouring.html þar sem fram koma upplýsingar um fjölda mótorhjólaleiga í Kanada - og fjöldinn í Saskatchewan: Núll, zero, zilch, blanko, nada!

Sit því hér og harma ógæfu mína í hljóði. Mótorhjólaævintýri í Kanada verður augljóslega að bíða betri tíma. Draumurinn hefur kannski ekki snúist upp í martröð, það er of sterkt til orða tekið, en honum hefur í það minnsta verið frestað um óákveðinn tíma. Því það er meira en að segja það að fara til Alberta og finna leigu, það er of mikil fyrirhöfn fyrir tveggja daga túr. En fátt er svo með öllu illt að ekki boði nokkuð gott - hef ákveðið að fara í langan hjólatúr á morgun, skoða borgina með augum reiðhjólakonunnar, ekki mótorhjólakonunnar og kanna landsins gagn og nauðsynjar á heilsusamlegan máta. Hver veit nema ég kíki við í Harley Davidson búðina niður í bæ, tjatti aðeins við Nathan karlinn og kanni hvort hann geti ekki gert eitthvað fyrir mig, aumingja Íslendinginn sem haldinn er krónískum fráhvarfseinkennum vegna mótorhjólaþurrðar. Hver veit, ég gæti kannski fengið að prófa einn nýjan Harley svona for the fun of it!

Gæludýrablús

Hér í húsi 1227 við Osler götu í Svakatúni (þýðing Siggu Skutlu á bæjarheitinu Saskatoon), búa auk húsfreyju og leigjanda einn köttur og tveir fiskar. Báðar tegundir hafa alist upp í góðu yfirlæti húsfreyjunnar sem eins og sönnum gæludýraeiganda sæmir lætur allt eftir þeim. Nú gerðist það á haustdögum, skömmu eftir komu leigjandans, að húsfreyjan þurfti að bregða sér af bæ í þrjá daga. Var því leigjandanum falið að annast gæludýrin á meðan. Húsfreyjan ritaði samviskusamlega niður á blað leiðbeiningar þar sem fram komu allar upplýsingar um nauðsynlega þætti fæðu og uppihalds dýranna. Við fyrstu sýn leit þetta alls ekki illa út, það er svo sem ekkert stórmál að gefa ketti að éta tvisvar á dag og fiskum einu sinni á dag. Eða hvað?

Á föstudagsmorgun, stundvíslega kl. 6.15 mætti kisi litli mjálmandi inn í herbergi leigjandans og krafðist matargjafar. Leigjandinn var ekki alveg á því að láta undan svona fljótt og tókst að banda kisa frá sér í um klukkustund. En þá var auðvitað kettinum nóg boðið, stökk upp í rúm og lallaði sér bara yfir brjóstkassa leigjandans með þeim afleiðingum að stærra dýrið klöngraðist fram úr, grút morgunfúlt, og skellti matnum í kattarskálarnar. Kisi var auðvitað ekki lengi að svolgra þessu í sig, svona ca. 2 og hálfa mínútu eða svo. Á meðan drattaðist leigjandinn niður í þvottahús þar sem kattarklósettið var að finna og hreinsaði dallinn. Síðan var komið að fiskunum. Og þá fyrst byrjaði ballið. Um er að ræða tvo fiska, einn gullfisk og eina ryksugu svokallaða - báðir fiskarnir eru nokkuð stórir. Þeim er gefið eitt stykki fiskafæði, ekki í duftformi eins og flestir þekkja, heldur er þetta pínulítið stykki á stærð við lakkrískurl. Leigjandinn þurfti sem sagt að taka upp töng, klemma eitt stykki fast með tönginni, gefa gullfiskinum fyrst, og svo taka annað stykki og gefa ryksugunni á botninum. Þá skipti miklu að láta ekki gráðugan gullfiskinn stela fæðunni frá hinum. Ó boj! Þetta var nú meiri eltingaleikurinn! Að lokum tókst þetta, þó með þeim afleiðingum að þeim gula tókst að ræna einum extra bita áður en ryksugan fékk sitt. Leigjandinn var með hjartað í buxunum allan daginn af áhyggjum yfir að guli litli hefði fengið of mikið og flyti dauður á yfirborði fiskabúrsins við lok dags! En sem betur fer gerðist það ekki.

Næsta dag byrjaði sama ballið. Laugardagsmorgunn kl. 6.15, leigjandinn vakinn við mjálmið sem hætti ekki fyrr en kl. 8 - svo lengi þrjóskaðist leigjandinn við. Kisi fékk sitt og mun betur gekk að gefa fiskunum. Sama saga á sunnudagsmorgni en þá varð leigjandanum á að leyfa kisa að lepja svolitla mjólk eftir matinn sinn, afgangsmjólk úr morgunkornaskálinni - það endaði með uppköstum á stofugólfið. Þrif og læti í kjölfarið. 

Sem þessi umtalaði leigjandi þá verð ég að segja að þessi reynsla var lærdómsrík. Hún kenndi mér það sama og ég læri í hverri ferð með fermingarbörn í Vatnaskóg: Það er erfitt að bera ábyrgð á eigum annarra, þá sérstaklega lifandi viðfangsefnum. En eitt er víst: Ég er guðs lifandi fegin að þurfa ekki að vakna við mjálmið í kisa kl. 6.15 í fyrramálið - fæ vonandi að sofa aðeins lengur en það. Og annað: Við kisi erum orðnir alveg ágætis vinir þrátt fyrir morgunmjálmið :)

Skólastelpa á ný

Ég var búin að gleyma hvað það er gaman að vera í skóla. Með bakpoka á bakinu, svona ca. 100 kíló að þyngd, ganga/hjóla í skólann, sjá skólakrakka á öllum aldri hlaupandi út um allt á háskólasvæðinu, koma svo másandi í skólabygginguna, sitja í skólastofu og bíða með eftirvæntingu eftir kennaranum, lepja upp fróðleik af vörum kennarans (oj, þetta hljómar illa! - en þú veist hvað ég meina :), fá smá sting í magann þegar maður les áætlun vetrarins um öll verkefnin sem maður á að skila, hlusta af ákafa, skrifa niður af áfergju, henda svo öllu aftur niður í bakpokann og drífa sig á bókasafnið, lesa fyrir morgundaginn, fara niður í kapellu í hádegisbænir, borða hádegismat, aftur á bókasafnið að lesa, bakpokann á bakið, upp á hjólið og heim. Svona var dagurinn í dag - alveg dásamlegur!

Ég er búin að fá bás á bókasafninu og ég sé fyrir mér að það verði mitt annað heimili. Ég og bókasöfn erum nefnilega mjög góðir vinir - ég vann 8 ár á bókasafni með námi í mennta- og háskóla og ef ég hefði orðið eitthvað annað en guðfræðingur og prestur þá hefði ég orðið bókasafnsfræðingur. Leif heitir stjórinn á safninu, ungur og ákafur bókakarl. Hann auglýsti eftir aðstoð á bókasafninu og að sjálfsögðu bauð ég mig fram! Það er nú ekki eins og maður hafi enga reynslu! Fæ að vita á föstudag hvernig það fer. Þetta er svona frekar gamalt bókasafn, lyktin af gömlum bókum svífur yfir vötnunum og öll hönnun er í "sixties" stílnum - einstaklega sjarmerandi!

Mér finnst strax eins og ég hafi verið í þessum skóla í mörg ár. Allir þekkja alla, því hópurinn er lítill, og aðgangur að öllum hlutum, bæði lifandi og dauðum, er mjög greiður. Framundan er annasamur tími. Ég þarf að skila tveimur ritgerðum (önnur er ritskýring), tveimur útdráttum, nokkrum prédikunum, kynna efni í tíma og fleira og fleira - nóg að gera! Og auðvitað allt á ensku, svo það verður ennþá skemmtilegra! En nú verð ég að halda áfram að læra - verkefnið fyrir tíma á morgun er m.a. að lesa Genesis (1. Mósebók) - hef að sjálfsögðu lesið hana oft og mörgum sinnum en aldrei fyrr á ensku. Bara gaman!

Kynþáttafordómar: Ísland vs. Kanada

Fyrsta daginn sem ég kom hingað til Kanada fór ég í grillveislu (eina af þremur þá vikuna!) til skólastjóra skólans sem er í. Þar voru saman komnir nokkrir kennarar í skólanum og starfsfólk. Þarna gafst ágætt tækifæri til að kynnast kennurunum áður en skólinn byrjaði og við áttum góðar samræður. Eitt af því sem við ræddum voru kynþáttafordómar, upplifun þeirra hér í Kanada á þessum vanda, og hvernig þetta væri hjá okkur á Íslandi. Í einfaldleika og barnaskap mínum sagði ég við þau að vissulega væru fordómar til staðar á Íslandi í garð útlendinga en maður yrði lítið var við úthrópanir vegna litarháttar eða slíks. Aðeins viku síðar les ég á íslenskum fréttasíðum fregnir af ofbeldi tengdu kynþáttafordómum og þá miklu umræðu sem hefur skapast um slíka fordóma í kjölfarið.

Svona er maður vitlaus. Maður heldur alltaf að allt sé svo gott og fagurt í manns eigin ranni þegar það snertir mann ekki persónulega. Og ég áttaði mig á því að við Íslendingar erum í raun margir hverjir skelfilegir rasistar! Það sló mig að heyra frásögu eins foreldris hér í Kanada sem á ættleiddan son frá Afríku, hann er núna 16 ára. Sá hefur orðið fyrir miklu einelti og fordómum og á verulega erfitt uppdráttar. Hér er engu að síður mun alþjóðlegra samfélag en heima, ég sé hér a.m.k. fjöldann allan af fólki frá öllum heimshornum, Asíu, Afríku, Suður-Ameríku og víðar. En glíman er sú sama.

Af hverju erum við svona? Ræður ótti við hið ókunnuga för eða snýst þetta um eigingjarnar hugsanir okkar til umhverfisins og okkar sjálfra? Foreldrar mínir fóru í mjög skemmtilega ferð á Íslendingarslóðir í Kanada nú í sumar. Þeim fannst afar ánægjulegt að hitta eldra fólk sem enn talar íslensku og heldur í marga siði sem rekja má til Íslands. Og hér í Norður-Ameríku er fullt af svona hópum enda byggðist landið upp af fólki frá mismunandi þjóðarbrotum. Þetta finnst okkur ánægjulegt að heyra og sjá, en þegar fólk frá öðrum þjóðum tekur búsetu á Íslandi og heldur enn í tungu sína og menningu þá verðum við alveg snar!

Það er löngu kominn tími til að hætta þessum þjóðar- og litarflokkardráttum sem hafa alltof lengi fengið að grassera á meðal okkar. Við þurfum að gæta að því sem við segjum, hætta að "djóka" með ýmis orð og hugmyndir sem gera lítið úr öðrum á einn eða annan hátt, hætta að taka undir með þessum röddum með því að þegja í stað þess að mótmæla. Því þetta er ekkert fyndið, þetta er stóralvarlegt mál.

Ég man þegar ég kom fyrst til London, þá rúmlega tvítug. Aldrei hafði ég séð svo mikið af lituðu fólki, svörtu, brúnu, Asíubúum. Hvar sem ég fór, um götur og stræti, í neðanjarðarlest eða bara á flugvöllinn, sá ég fólk af öllum stærðum og gerðum, og allskonar á litinn. Ég man hvað mér fannst þetta frábær tilfinning, ég var einn örlítill punktur í þessum risastóra heimi okkar og ég hugsaði: Svona á veröldin að vera, allir litir alls staðar! Ég vona að ég eigi eftir að upplifa þessa tilfinningu á Íslandi einhvern tíma og það held ég að takist fyrst þegar fólk af öðrum litarhætti fjölgar í landinu okkar. Annars helst óttinn við hið ókunnuga og framandi sem gerir ekkert annað en að sundra og skapa leiðindi. Það er nefnilega ekki nauðsynlegt að vera hvítur til að vera Íslendingur. Þegar okkur verður það að fullu ljóst þá höfum við tekið skref í rétta átt.

Elsku enskan

Ég upplifi nú í fyrsta sinn á ævinni að þurfa að tala og hugsa á öðru tungumáli en mínu eigin öllum stundum. Vitaskuld hef ég farið til annarra landa og talað ensku - þó aldrei meira en þrjár vikur í senn - en ég hef aldrei setið kennslustund þar sem bæði nemendur og kennari eru enskumælandi, og enska móðurmál þeirra allra. Ég hef í gegnum tíðina setið fundi, ráðstefnur eða aðrar samkundur þar sem töluð er enska en þá er ég sjaldnast sú eina tala ekki ensku sem móðurmál.

Þetta er svolítið skrítið. Ég stend mig að því að þegar ég er í messu eða við helgistund og lesið er úr ritningunni, þá reyni ég að hugsa hvernig textinn væri á íslensku - því þannig þekki ég hann! Ég stend mig líka að því að svara eða kveðja stundum með íslenskum frösum, s.s. takk, já, einmitt, sjáumst, bless. Og uppgötva svo að þeim fannst ég kannski dónleg því ég sagði ekki Thank you! En ég sagði Takk!! Það var samt gaman að heyra Terry hinn íslenskuættaða segja við mig áðan: Sjáumst! og ég svaraði á móti: See yah! alveg óvart! :)

Þetta er svolítið skrítið. Þá sérstaklega í ljósi þess að ég er ofboðslega "ensk" þegar ég er heima, eða öllu heldur "bandarísk" - enskusletturnar hrynja út úr mér, ég blóta jafnvel á ensku þó ég geri það aldrei á íslensku! Skömm að þessu!! En núna er það íslenskan sem truflar, jafnvel þó mér finnist alveg ótrúlega gaman að tala ensku við alla, æfa framburðinn og vera svolítið amerísk í öllu! Í tíma í morgun las ég í fyrsta sinn texta upphátt fyrir aðra - það tókst vel og ég hafði gaman af því. Á vafalaust eftir að gera mikið af því í vetur. Looking forward to it!

Fyrsta vika í útlandinu

Jæja kæru vinir, fjölskylda, kollegar og annað gott fólk sem skilur íslensku!

Þá er maður kominn alla leið til Saskatoon í Kanada sem við fyrstu kynni er alveg einstaklega fallegur bær þó flatur sé! Það fyrsta sem ég tók eftir svona rétt fyrir lendingu við komuna hingað var að hér sjást engin fjöll í órafjarlægð - bara sléttur og engi, tún og akrar svo langt sem augað eygir - alveg einstaklega skrítið en samt sjarmerandi. Og maður spyr sig auðvitað: Hvað er ég eiginlega að gera hér??!!

Þessi spurning hefur hljómað víða síðustu vikurnar, bæði heima og í Kanada - hvernig datt þér þetta eiginlega í hug? Svarið er auðvitað einfalt, a.m.k. fyrir þau sem mig þekkja, kannski ekki aðra. Ég vildi fara á stað sem fáir höfðu heyrt um, einhvers staðar lengst í burtu fjarri frá öllu því sem ég hef hingað til þekkt og skilið. Ég leitaði uppi Lútherskar guðfræðideildir í henni Ameríku og fann nokkrar, en enga svona norðarlega eins og Saskatoon - og þess vegna valdi ég þennan stað! Einfalt og gott. Ég var svo heppin að komast strax í samband við skólann, fá inngöngu, fá samastað og svo að sjálfsögðu leyfið frá kirkjunni minni - og árangurinn er þessi. Ég ætla að segja ykkur örlítið frá því sem drifið hefur á daga mína að undanförnu til að gefa ykkur innsýn í lífið hér á sléttunum.

Ég bý hjá dr. Faith Rohrbough sem er fyrrum forseti skólans sem ég stunda nám við. Faith er yndisleg kona, hún sótti mig á flugvöllinn og hefur farið með mig víða um borgina. Ég er svo heppin að hafa til umráða hjá henni tvö herbergi, stofu og svefnherbergi, sér baðherbergi og alles. Chango er kötturinn hennar, það tók hann nokkra daga að taka mig í sátt en við erum orðnir ágætis vinir núna. Þetta fallega hús á sléttunni er rétt hjá háskólahverfinu, það tekur mig aðeins um 15 mín. að ganga í skólann - perfecto!

Skólinn heitir Lutheran Theological Seminary, Saskatoon. Þetta er pínulítill skóli með fáum nemendum, alveg eins og best verður á kosið :) Síðasta vika var svokölluð Orientation Week þar sem við fengum nóg tækifæri til að kynnast hvert öðru og starfsfólkinu, kennurunum - við hittumst á fundum og samkundum, fórum í ferð í nokkurs konar sumarbúðir yfir nótt, yndislega fallegan stað sem heitir Shekinah - svo það var nóg að gera. Það sem mér fannst sérstakt við þetta voru nánu samskiptin sem kennararnir áttu við nemendurnar - því hef ég ekki kynnst áður. Kennsla hefst svo á mánudag og ég hef hugsað mér að sitja nokkra kúrsa í prédikunarfræðum, Lúthersfræðum og Gamla testamentisfræðum. Hlakka til að prédika á ensku!

Nú þar sem maður hefur engan bíl til umráða þá fer ég allar mínar ferðir fótgangandi. Vonast þó til að fá hjól til afnota á næstu dögum sem ég get notað þar til snjóa tekur. Faith hin yndislega ætlar að redda mér hjóli :) Þetta þýðir auðvitað að það verður mikið um hreyfingu hérna megin - á þessari einu viku hef ég gengið meira og hreyft mig meira en á heilu ári á Íslandi - úpsídúpsí! En gerið ykkur samt engar væntingar um að ég komi þvengmjó tilbaka - maður er nú einu sinni í henni Ameríku með milljón skrilljón matar- og nammifreistingar á hverju strái!!

Og þá er það veðrið. Sunnan fjórir, skýjað og mígandi rigning að mestu. Já, það hefur rignt mikið hér síðustu vikuna, rétt eins og á Íslandi, eftir því sem ég las og heyrði. En í gær, laugardag, og í dag, sunnudag, var mjög gott veður - enda gekk ég af mér iljarnar í verslunarferðum "downtown", þurfti nefnilega að kaupa landsins gagn og nauðsynjar, eins og t.d. flíssokka fyrir kaldar nætur, og langt skóhorn fyrir djúpa skó. Það er þó nokkuð sérstakt að ganga hér um strætin, sumstaðar eru göngustígar, sumstaðar ekki, sumstaðar er enn möl á bílastæðum, ómalbikað, en víðast hvar er allt hreint og fallegt - og svo er auðvitað allt rennislétt hér - ég hlakka til að fara að reiðhjólast!!

Það sem gerir mig hvað pirraðasta enn sem komið er, eru mótorhjólin hér í bæ. Í góða veðrinu krúsa karlarnir hér á mótorhjólunum sínum, í gallabuxum og leðurjakka, með opinn hjálm - bæði á Hondum og Yamaha hjólum en þó mest megnis á Harley-um - og í hvert skipti sem ég heyri eða sé mótorhjól fara framhjá þá blóta ég í barminn (ussssss), sársvekkt yfir að komast ekki út að hjóla! Ég get fengið hjól leigt hér en það hefur bara ekki unnist tími enn til að kanna þau mál - vonandi get ég eitthvað mótorhjólast áður en ég fer. Og vitiði hvað! Ég sá alveg eins hjól og ég á í dag þegar ég var á gangi! Það var reyndar útúrtroðið af aukahlutum en alveg eins og mitt! Og að sjálfsögðu var ég ekki með myndavélina með mér til að festa gripinn á mynd - darn!!

Þetta eru búnir að vera frábærir dagar. Ég hef kynnst fullt af fólki, það er mjög auðvelt - ég hef ekki undan að taka við heimboðum til hinna og þessa. Ég fer á sunnudögum í Lútherska kirkju sem heitir Augustana Evangelical Lutheran Church, mér líst vel á fólkið allt í kirkjunni og hef hugsað mér að sækja þessa kirkju í vetur. Gaman að sitja á kirkjubekk og vera þiggjandi :)

Er komin með síma núna - lenti í vandræðum því ég get ekki notað símann minn hér - þ.e. ég get ekki keypt og notað nýtt sim-kort til að setja í símann minn, það virkar ekki. Svo ég keypti ódýran síma sem ég ætla að nota hér - en þið megið ekki hringja í mig, það kostar of mikið fyrir mig! Best að senda mér bara tölvupóst :)

Já, það er sem sagt allt gott að frétta! Hef hitt þó nokkra sem eiga ættir að rekja til Íslands - það er svona að vera í Lúthersku samfélagi, ekkert nema Skandinavar og Germanir! Einn nemandi við skólann heitir Terry Gudmundson, hann á íslenska ömmu og afa, langömmu og langafa, og kann fullt af íslenskum orðum; sagði meira að segja við mig í vikunni: Could you pass me the blýantur! Ég sprakk úr hlátri og hrósaði honum mjög fyrir flottan framburð!

Nú er nóg komið í bili en ég hef hugsað mér að blogga um dvölina hér hvenær sem ég hef tíma og nennu til. Fylgist með :)