Á ferðalagi í villta vestrinu

Þá kom loksins að því að ég fór í smá ferðalag um Kanada. Þessa vikuna er miðsvetrarfrí í skólanum og því kjörið tækifæri til að leggja land undir fót. Á föstudaginn síðasta leigði ég mér bíl í viku og ákvað að skella mér eitthvert út í Guðs græna náttúru Kanada, sem snerist þó í ferð um hvíta náttúru, svona veðurfarslega séð.

Áður en ég hélt af stað var ég ekki viss hvert ég vildi fara. Átti ég að fara austur og heimsækja Íslendingaslóðir í Manitoba, eða átti ég að fara í vesturátt og skoða Rocky Mountains? Fjöllin unnu sætan sigur og því var haldið í vesturátt. Ég hélt af stað árla morguns á mánudag í skítaveðri, slyddu og drullu. Já, fyrsti snjórinn á svæðinu tók þá ákvörðun að falla einmitt þegar ég hafði ákveðið að ferðast um vegi landsins. Sem betur fer var lítill sem enginn snjór á vegunum, ég gat því geyst um þá eins og mér er lagið! :) Nei, hvað er þetta - ég var eiginlega alltaf svona hálfpartinn og næstum því á löglegum, enga vitleysu! Annars var gaman að kynnast þjóðvegasiðum landsmanna, þetta eru algerar frekjur upp til hópa og stefnuljós eru notuð mjög sparlega, svona eins og heima. Þennan fyrsta ferðadag voru eknir um 900 km, alla leið til Jasper þjóðgarðsins í Klettafjöllunum. Það er nú meiri sælustaðurinn! Fjöll og skógar, vötn og lindir svo langt sem augað eygir - og svo auðvitað villt dýralíf. Ég sá risastóran elg (moose) sem sat við veginn og japlaði á einhverju - ég gat því miður ekki stoppað til að taka myndir af honum, darn! Ég sá líka buffala við veginn, innan girðingar í öðrum þjóðgarði, Elk Island National Park - risastórt kvikindi! Gat heldur ekki tekið mynd af honum, keyrandi á 120 km hraða! Loksins komst ég á áfangastað, til smábæjarins Jasper sem er í miðjum Jasper þjóðgarðinum. Alveg yndislegur bær, eins og úr ævintýri! Hitti þar einn bæjarbúa sem var nýkomin frá Íslandi með hokkýliðinu í Jasper! Enn sú tilviljun!


Reis árla úr rekkju næsta morgun, framundan um 420 km., ætlaði að leggja snemma af stað en þá lá þétt þoka yfir öllu með örlítilli snjókomu. Ákvað að staldra aðeins lengur við en þegar ég loksins hélt af stað þá sá ég engin fjöll í ca. 3 klukkutíma fyrir þoku! En það var allt í lagi, trén héldu mér upptekinni, einnig Athabasca fossarnir í fallegu umhverfi. Þeir eru nú engir Gullfoss, Dettifoss, Goðafoss eða Dynjandi - en engu að síður mjög fallegir :) Þegar þokunni létti sá ég loksins fjöllin og hvílík sýn! Allt í kring, há og tignarleg - með trjágróðri upp í miðjar hlíðar. Mikið var ég nú ánægð að sjá loksins fjöll í þessu blessaða landi! Um miðjan dag staldraði ég við í bænum Banff og fékk mér eggjaköku og svo brunaði ég til Calgary. Fyrsta stórborgin sem ég hef komið í hér í landi (fyrir utan stutt flugvallastopp í Toronto). Svo sem ágætis borg, ég sá nú ekki mikið af henni, keyrði beint á hótelið og ætlaði mér að ná værum blundi þar um nóttina. Mér varð ekki kápan úr því klæðinu - nágrannar í næsta herbergi höfðu svo hátt að ég þurfti tvisvar að hringja í lobbý-ið og kvarta! Svaf svona ca. 4 tíma allt í allt. Bömmer! Enda kom í ljós í dag, á leiðinni heim, hversu þreytt ég var - var hálf sofnuð við stýrið eftir ca. 250 km.

En hvað um það - í dag var svo haldið heim aftur til Saskatoon. Fréttir af veðri voru ekki góðar, í gær var snjóstormur á þessu svæði og sunnar, og ég hélt að ég myndi kannski lenda í einhverjum ævintýrum. En því miður - beinir, breiðir og auðir vegir alla leiðina heim, enda keyrði ég í einum rykk, 620 km. með einu bensínstoppi. Svolítið tak í baki núna, hehe :)

Þetta var auðvitað alveg frábært. Ég gerði mér ekki grein fyrir hversu mikið ég saknaði þess að keyra! Er því sæl og ánægð eftir um 1900 km keyrslu á þremur dögum - plús smá túr til Regina, höfuðborgar Saskatchewan fylkis á sunnudag, 500 km alls báðar leiðir :)

Nú er komið að hvíld. Þarf að hlaða inn myndir á eftir, svei mér ef ég tók ekki nokkrar! Set þær á Fésið. Svo þarf maður að hella sér í lærdóminn aftur eftir smá pásu - engin leti í fólki hér! Hef ákveðið að næst þegar ég heimsæki Klettafjöllin þá verð ég á mótorhjóli. Og hana nú!

24/7

Lærdómsvika dauðans að baki. Er bókstaflega búin að sitja á bossanum ca. 10-12 tíma á dag í heila viku. Kalkúnninn frá þakkargjörðadeginum situr enn sem fastast einhvers staðar á hægri mjöðminni vegna hreyfingarleysis.

Á fimmtudaginn síðasta var ég með kynningu á efni í Fimmbókarritunum. Kynnti fyrir kennara og samnemendum goðsagnir um sköpun heimsins frá mið-Austurlöndum, ca. 3-4000 ára gamlar, og tengsl þeirra við sköpunarsöguna í 2. og 3. kafla Genesis (1. Mósebók). Áhugavert, finnst þér? Well, mér finnst það! Fann geysilega skemmtilegar sögur, sumar harla klámfengnar! Áhugasamir um fornan klámkveðskap geta fengið nánari upplýsingar hjá undirritaðri.

Skilaði ritgerð í dag í Játningarfræði, um notkun Lútherskra játninga á Norðurlöndum á 16. öld. Áhugavert, finnst þér? Well, mér finnst það! Alveg einstaklega gaman að lesa um þetta efni og finna út hvers vegna við Norðurlandabúar notum ekki sömu játningarrit og systurkirkjur okkar í Germaníu og Norður-Ameríku. Áhugasamir um 16. aldar játningarfræði geta fengið nánari upplýsingar hjá undirritaðri.

Tók mér frí frá lestri í dag. Er með verk í rófubeini, herðablöðum, mjaðmagrind og lægra baki eftir setuna. Ákvað að fara í leikfimi í dag og þreif því allt hér hátt og lágt. Mér er sagt að maður tapi nokkrum kílóum við þrif - það hlýtur að vera haugalygi - ég kannast ekkert við svoleiðis! En herbergin mín tvö og salernið anga af hreinlæti þessa stundina, þvottur í tonnatali hefur verið þrifinn og þurrkaður. Næst á dagskrá er að horfa á einhverja vellu-bíómynd í tölvunni. Amen.

P.S. Tókst samt að fara út að borða og sjá myndina Life as we know it - svona inn á milli lestra. Sat á bossanum á báðum stöðum.

Þakkláti útlendingurinn

Þá er þakkargjörðarhelgin í Kanada að baki - annasöm helgi í frábærum félagsskap. Á laugardag bauð Faith, húsráðandinn minn, mér á safn skammt frá Saskatoon sem segir sögu indíána hér á svæðinu. Safnið heitir Wanuskewin Heritage Park, en orðið Wanuskewin þýðir Innri friður, eða að vera í friði og sátt við sjálfan sig. Hægt er að skoða sögu indíána í Saskatchewan fylki og þá sérstaklega á þessum stað þar sem þeir höfðu vetursetu og veiddu vísunda (buffala) í massavís með ótrúlegum aðferðum. Í kringum safnið eru gönguleiðir með nokkrum áfangastöðum þar sem upplýsingar um staðhætti og sögu er að finna. Á laugardaginn var yndislegt veður, 24 stiga hiti, og við gengum um svæðið í rólegheitunum um leið og við sleiktum sólskinið. Þetta var dásamleg upplifun og sannarlega vel þess virði. Við höfum hugsað okkur að fara aftur seinna í haust, jafnvel þegar snjór er yfir öllu, og njóta vetrarveðurblíðu. Þau sem vilja skoða safnið nánar geta kíkt á þessa síðu: http://www.wanuskewin.com/.

Nú, svo rann sunnudagurinn upp, messudagur. Í Augustana var gestaprédikari mættur á svæðið, alla leið frá Íslandi. Henni var vel tekið, blessaðri. Hún fékk a.m.k. góð viðbrögð frá viðstöddum, meira að segja innihaldsríkar athugasemdir sem er þó nokkuð fátítt svona heima á Fróni. Sú íslenska var bara nokkuð ánægð með sig.

Rúsínan í pylsuendanum var svo þakkargjörðarmáltíð á sjálfan þakkargjörðardaginn, mánudaginn. Þá mætti ég ásamt um 20 öðrum til Barböru og Martins sem höfðu eldað þennan líka risa kalkún sem etinn var með bestu lyst. Viðstaddir mættu með meðlæti og eftirrétt og ég stóð á blístri á eftir. Við sátum dágóða stund á eftir og spjölluðum um heima og geima, þetta var sannarlega notaleg stund í góðum vinahópi, flestir voru félagar úr skólanum.

Það er því þakklátur útlendingur sem fer í háttinn þetta kvöld, þreyttur en ánægður. Ævintýrin halda áfram að gerast, megi þeim fjölga enn frekar á næstu vikum!

Með bros á vör og verk í rófubeini

Enn skín sólin í Saskatoon, 24 stiga hiti í dag! Helgin verður dásamleg veðurfarslega séð svo ég ætla að nota tækifærið og sleikja aðeins sólina áður en hún hættir þessari góðvild sinni í garð Kanadabúa. Annars er þakkargjörðarhelgi núna, þakkargjörðardagurinn hjá Kanadabúum er annan mánudag í október, svolítið ólíkt siðum þeirra syðra í US of A. Á morgun förum við Faith á safn hér rétt utan við Saskatoon þar sem saga indíána (kallaðir First Nations) er rakin. Á sunnudag mun ég svo prédika í Augustana kirkju, þeirri sömu og ég hef sótt hvern sunnudag síðan ég kom, og á mánudag er ég boðin í þakkargjörðarmáltíð til Barböru og Martins, en Barbara er skólasystir mín. Skemmtileg helgi framundan!

Það er búið að vera nóg að gera við lærdóminn. Síðasta helgi var lærdómshelgi, ég sat á bossanum alla helgina og skrifaði ritgerð, saup svo seiðið af því á mánudag, alveg að drepast í rófubeininu! Skrifborðsstóllinn á heimilinu er ekki sá besti í heimi, a.m.k. ekki gerður fyrir 7 tíma stanslausa setu, tvo daga í röð! Passa mig á að gera þetta ekki aftur í nánustu framtíð. Þarf þó að hella mér í alls konar áhugaverð verkefni á næstu dögum sem eiga eftir að taka sinn tíma. En ég hlakka til - svei mér þá, það er alveg sama hvaða verkefni bíða, mér finnst þau öll áhugaverð og skemmtileg! Um daginn spurði Barbara mig hvernig mér fannst einhver ákveðinn tími í prédikunarfræðum og ég sagði auðvitað: Very interesting and so much fun! Og hún sagði: Oh, Íris, you like everything! Ég hló bara, því hún hafði auðvitað alveg rétt fyrir sér - mér finnst allt hér skemmtilegt :)

Dagarnir líða hratt, rútína er komin á dagsverkin og á hverjum degi bíða einhver verkefni. Ég elska kvöldin hér - þeim eyði ég heima í stofu, sit og les bók eða horfi á mynd/þátt í tölvunni eða sit við prédikanagerð. Umfram allt, rólegheit í hæsta gæðaflokki. Svona eiga námsleyfi að vera!