Aðventukvöld

Nú skrifar maður bara blogg á hverju kvöldi! Allt gert til að þurfa ekki að halda áfram að semja prédikun - hehe :)

Má til með að segja frá aðventustundinni sem ég fór á í kvöld. Þar hittust konur í St. Timothy Anglican Church og Augustana Lutheran Church, snæddu saman kjúklingakvöldverð, sungu jólasöngva, hlýddu á jólasögur og skiptust á gjöfum. Ég mætti á staðinn með Faith og Heather (vinkonu Faith) og lækkaði líklega meðalaldurinn um 50% við komuna. En mikið var þetta nú yndisleg kvöldstund! Svipuð því sem maður á að venjast á aðventustundum kvenfélaga heima á Fróni, nema nú var ég ekki gesturinn sem flutti hugvekjuna :) Við mættum kl. 18 og öllu var lokið rétt fyrir kl. 21. Svona á þetta að vera! Ætla svo að mæta á kökubasarinn hjá kerlunum næstu helgi - maður verður nú að stimpla sig rækilega inn í samfélag eldri kvenna hér í Svakatúni!

Gleymdi að segja ykkur í fyrri bloggum að ég hef 3svar farið í leikhús síðan ég kom. Fyrir um mánuði síðan sá ég leikritið Harvest sem sýnt var á vegum Persephone leikfélagsins hér í borg. Mjög frumlegt og skemmtilegt leikrit, byggt á sönnum atburðum sem gerðust í Kanada. Það fjallar um hjón sem ákveða að flytja úr sveitinni og í borgina, þau leigja sveitabæinn sinn afar viðkunnarlegum náunga sem tekur upp á þeirri iðju að framleiða marihuana. Fyndinn og kaldhæðinn tvíleikur. Síðan fór ég á leikrit á vegum stúdentaleikhúss háskólans, þau settu upp Pride and Prejudice - mjög áhugavert. Og að lokum sá ég Robin Hood í uppfærslu Persephone leikfélagsins. Svolítið sérstök uppfærsla, en ágætis skemmtun.

Maður er því bara á kafi í menningunni hérna megin. Hef farið oftar í leikhús á þremur mánuðum í Kanada en á þremur árum á Íslandi! Aldrei að vita nema leikhúsferðirnar verði fleiri þegar til Ísalandsins er komið. Og framundan? Tónleikar og fleiri aðventukvöld. Dásamlegt!

Allir á völlinn!

Ég er dottin í kanadíska íþróttadellu. Það gerðist nú í vikunni, mjög skyndilega. Ástæðan er einföld: Heimamenn í kanadískum fótbolta, Saskatchewan Roughriders, komust í úrslit í bikarkeppninni, Grey Cup, og úrslitaleikurinn fór fram í dag. Andstæðingurinn var Montreal Alouettes en þessi lið mættust einnig í úrslitum í fyrra. Þá unnu fransararnir naumlega. Þessa vikuna hefur gjörsamlega allt verið undirlagt í Svakatúni vegna leiksins. Grænir litir liðsins sáust hvarvetna, fánar á bílum og húsum, fólk í grænum bolum, meira að segja í kirkju í morgun! Þegar leikurinn hófst kl. 17.30 að staðartíma sást varla hræða á ferli í borginni. Til allrar óhamingju töpuðum við leiknum, aftur naumlega. Það verður dapurlegt að mæta í skólann í fyrramálið - svartur verður líklega aðventuliturinn í nokkra daga.

Alveg er það merkilegt hvað maður dregst auðveldlega inn í hringiðu hefða og venja í nýjum heimahögum. Það er bara eins og maður hafi búið hér í mörg ár! Ég gerði mér satt best að segja ekki grein fyrir hvernig nýjir íverustaðir ná tökum á manni, hafandi enga reynslu í þeim efnum. Er alveg viss um að ég á eftir að halda með Roughriders í framtíðinni, jafnvel þó ég eigi aldrei eftir að koma hingað aftur!

Fótbolti er nú ekki eina sportið hér í Kanada - þjóðaríþróttin er auðvitað hokkí. Ég fór á leik um daginn, í háskólanum fer fram keppni á milli deilda og guðfræðigengið er með eitt lið. Ég sá þá spila en því miður töpuðu þeir fyrir tæknifræðinemunum. Týpískt! Heimurinn í hnotskurn, guðfræði á undanhaldi en tæknin í framför!

Hver veit nema fleiri tækifæri gefist til íþróttaleikja nú í desember. Annars hef ég hugsað mér að skreppa á nokkra aðventutónleika og aðra aðventuviðburði í kirkjum - Messías verður fluttur með pompi og prakt í næstu viku, hver veit nema ég skelli mér ef ritgerðarsmíð hamlar ekki för. Nú er algerlega tíminn til að anda að sér aðventunni - að þessu sinni án hefðbundinna aðventuverkefna. Enn hvað það verður góð tilbreyting :)

Vetur konungur og drottingin hans

Nú er aldeilis langt síðan ég bloggaði síðast - ég hef enga afsökun fyrir því en þó tvær ástæður. Sú fyrri er tímaleysi, nóg að gera hérna megin við ritgerðasmíð. Hin síðari tengist hálfgerðri lömun í íslenskri hugsun - ég er svo upptekin af því að skrifa á ensku að ég er bara algerlega andlaus á hinu ástkæra ylhýra móðurmáli. En nú brettir konan upp ermarnar og hamrar hart á ferhyrnda kassann - á íslensku.

Ég má til með að tjá mig aðeins meira um veðrið hérna í Svakatúni. Hér er kalt, já kalt, já alveg svakalega kalt! -15 til -25 gráður þessa síðustu viku. Ég hef aldrei verið í svona köldu veðri! En það er undarlegt hversu fljótt maður venst þessu. Sem betur fer er ekkert rok (ennþá) og sólin skín á snjóinn sem liggur yfir öllu. Nú borgar sig að vera í kanadísku gæsadúnsúlpunni - hún er algert æði! Öll hér eru mjög hissa á viðbrögðum mínum yfir þessum kulda, þau halda að þetta sé bara daglegt brauð heima á Fróni yfir vetrartímann! Ég var nú ekki lengi að útskýra fyrir þeim að -10 gráður á Íslandi þykir mjög kalt, og að ég hefði aldrei fyrr upplifað -20 stiga kulda - þau bara göptu, þessar elskur :)

En góðar næturfréttir. Þegar ég kom í haust sagði Faith mér að í fataskápnum mínum væri rafmagns yfirdýna sem ég mætti nota ef mér yrði kalt. Ég hugsaði með mér að það væri nú meiri vitleysan að nota svoleiðis og steingleymdi öllu um þetta rafmagnstryllitæki. En svo fjölgaði köldu nóttunum og af einskærri nauðsyn poppaði blessuð rafmagnsábreiðan aftur í huga minn. Núna heyra kaldar nætur sögunni til! Áður en ég leggst upp í rúm á kveiki ég á fyrirbrigðinu og þegar ég leggst upp í þá er ylvoglt undir ábreiðunum. Síðan slekk ég á apparatinu áður en ég sofna og ylurinn helst alla nóttina. Dásamlegt alveg hreint! Ætli þetta sé til heima???

Jólagjafirnar hafa verið keyptar, pakkaðar inn og sendar til Íslands. Hjúkk! Hef aldrei keypt jólagjafir svona snemma. En þetta var nauðsynlegt því póstþjónustan í Kanada sökkar bigtime! Sendi afmælispakka til Lilju þann 1. október sl. (í B-pósti) og hann er ekki enn kominn!! 8 vikur liðnar og þau sögðu að þetta tæki í mesta lagi 6 vikur. Ég held að pakkinn sé týndur og kanadískum tröllum gefinn, það verður bara að hafa það. En jólagjafirnar skulu ná Íslandsströndum á réttum tíma!

Kláraði ritgerð í játningarfræði í dag um upprunasögu erfðasyndarinnar. Afar áhugavert efni! Á morgun mun ég syngja messu í kapellu skólans á íslensku - afar ánægjulegt! Um helgina ætla ég að semja prédikun um erfðasyndina, síðan ætla ég að byrja á ritgerð um frásögu fyrstu Mósebókar af skilningstré góðs og ills í tengslum við eldri goðsagnir úr fornum heimi mið-Austurlanda. Afar skemmtilegt! Sem sagt, nóg að gera.

Veit að það verður líka nóg að gera hjá ykkur öllum heima á Fróni. Desember nálgast, þessi yndislegi og annasami mánuður. Njótið aðventunnar, kæru vinir :)

Kanadískur kuldaboli

Veðrið. Af hverju hefur manneskjan svona mikla þörf fyrir að tala um veðrið? Ég held að það sé vegna þess að veðrið hefur áhrif á andlegt ástand og hugarfar og hvort sem okkur líkar vel eða ekki við kulda eða hita þá spilar hvort tveggja stóra rullu í lífi okkar. Í dag er ágætis veður í Svakatúni. Ég heyri hins vegar fréttir af snjókomu og stormum á Fróni. Svona er lífið - heitt eða kalt. Ég bíð enn eftir hinu mikla frosti sem einkennir kanadíska veturinn. Fæ þó líklega aðeins að upplifa helming af því sem til kulda telst því mestur er hann fyrstu tvo mánuði ársins.

Eitt er það sem hefur angrað mig þó nokkuð og það er hversu kalt er á heimilinu hér við Osler stræti í samanburði við afdrepið í Akurhvarfinu. Meðalhiti innanhúss er 18-19 gráður. Ég er vön 20-22 gráðum. Trúið mér, það munar um hverja gráðu! Á hverju kvöldi fer ég að sofa með hroll í kroppinum. Ég sef með þunnt lak yfir mér, tvö ullarteppi og eitt rúmteppi. Heavy duty stuff! Er klædd í náttföt og hlýja sokka og auk þess eru flíspeysan og flís vettlingarnir nærri - þeir síðarnefndu voru notaðir í nótt. Hér er nefnilega mikill munur á hitastigi dags og nætur - á daginn getur hitinn farið í 14 gráður um þessar mundir en niður í -5 gráður á næturnar. Veðurfarslegt rokk og ról :)

Ég hef því þurft að endurnýja birgðir af hlýjum sokkum, höfuðfati og bolum. Hef enn ekki látið verða af því að kaupa flís-náttfötin því ég er viss um að ég á aldrei eftir að nota þau þegar ég kem heim! En óska þess þó að eiga þau að hér í Svakatúni. Svo á kanadíska gæsadúnsúlpan eftir að koma sér vel þegar kólnar, hún hangir þó enn í fataskápnum, blessunin.

Öllu er þó hægt að venjast. Nú er mér nokk sama þó ég skrölti af kulda á kvöldin - ég bæti bara á mig fötum. Svo er líka svolítið hressandi að sofna með rautt og kalt nef - svo lengi sem það lekur ekki úr því! Ég og kuldaboli erum því orðnir ágætis vinir, þrátt fyrir að hann hegði sér öðruvísi en frændi hans á Fróni. Alltaf gaman að eignast nýja vini, ekki satt?