Ég upplifi nú í fyrsta sinn á ævinni að þurfa að tala og hugsa á öðru tungumáli en mínu eigin öllum stundum. Vitaskuld hef ég farið til annarra landa og talað ensku - þó aldrei meira en þrjár vikur í senn - en ég hef aldrei setið kennslustund þar sem bæði nemendur og kennari eru enskumælandi, og enska móðurmál þeirra allra. Ég hef í gegnum tíðina setið fundi, ráðstefnur eða aðrar samkundur þar sem töluð er enska en þá er ég sjaldnast sú eina tala ekki ensku sem móðurmál.
Þetta er svolítið skrítið. Ég stend mig að því að þegar ég er í messu eða við helgistund og lesið er úr ritningunni, þá reyni ég að hugsa hvernig textinn væri á íslensku - því þannig þekki ég hann! Ég stend mig líka að því að svara eða kveðja stundum með íslenskum frösum, s.s. takk, já, einmitt, sjáumst, bless. Og uppgötva svo að þeim fannst ég kannski dónleg því ég sagði ekki Thank you! En ég sagði Takk!! Það var samt gaman að heyra Terry hinn íslenskuættaða segja við mig áðan: Sjáumst! og ég svaraði á móti: See yah! alveg óvart! :)
Þetta er svolítið skrítið. Þá sérstaklega í ljósi þess að ég er ofboðslega "ensk" þegar ég er heima, eða öllu heldur "bandarísk" - enskusletturnar hrynja út úr mér, ég blóta jafnvel á ensku þó ég geri það aldrei á íslensku! Skömm að þessu!! En núna er það íslenskan sem truflar, jafnvel þó mér finnist alveg ótrúlega gaman að tala ensku við alla, æfa framburðinn og vera svolítið amerísk í öllu! Í tíma í morgun las ég í fyrsta sinn texta upphátt fyrir aðra - það tókst vel og ég hafði gaman af því. Á vafalaust eftir að gera mikið af því í vetur. Looking forward to it!
No comments:
Post a Comment